 |
 |
|
| |
Brief aan een dierbaar iemand
Over thuis
|
13 Januari 2012 | 01:54:11
Lieve ***,
Ja, ik weet het.. lieve... Ondanks alles ben ik altijd van je blijven houden. Alleen niet meer op de manier waarop jij het het liefste had.
Toen we net uit elkaar waren, heb je via de telefoon, tijdens ons telefoongesprek die de hele nacht geduurd heeft, laten weten dat je stiekem had verwacht dat ik na een paar weken weer terug zou komen, net als de vorige keer. Je zei toen dat je voor me zou vechten om me terug te krijgen maar dat je al wist dat je dat bij 1 man nooit zou lukken, omdat hij en ik altijd al zo'n speciale band hadden. En precies bij die man ging ik uithuilen over mijn verbroken huwelijk en ben ik blijven plakken, om het maar even oneerbiedig te zeggen.
Soms, zoals nu midden in de nacht, kijk ik naar buiten, zie de donkere hemel buiten, af en toe een klein glimpje van de sterrenhemel en denk dan aan wat onze zoon ooit zei, nadat zijn opa overleed: Volgens hem was de maan een magische deur waar overleden mensen door naar binnen gingen in de hemel maar niet meer naar buiten konden en de sterren raampjes waardoor ze altijd op ons neer kijken als het nacht is.
Dit aan de hand van ons verhaal dat opa vanaf zijn sterretje elke nacht, als wij ook lagen te slapen, hem in de gaten hield dat hij altijd veilig zou zijn.
Soms wens ik dat dit waar was, dan zou je elke nacht onze twee wondertjes (ongelooflijk he, dat we het voor elkaar kregen 2 x een kind te krijgen ondanks pilgebruik en dan ook nog hun verjaardagen, zo kort na elkaar. Onze zoon kreeg een verlaat verjaardagskadootje, in de vorm van een zusje. :-P) alsnog kunnen zien opgroeien en hopelijk jezelf een enorme knal voor je kop geven voor de fouten die je gemaakt hebt, toen je nog in leven was.
Ik vraag me dan af wat er allemaal anders zou zijn gegaan, als die dag in 2009 heel anders was verlopen. Waren we (ooit) weer vriendjes geworden? Zou die onzinnige ruzie zijn uitgepraat? Dat zit me nog steeds ongelooflijk dwars, we hadden dankzij anderen ruzie en kunnen het nooit meer goed maken. Wat me ook dwars zit is dat ik geen afscheid van je heb mogen nemen. Er werd zelfs over je uitvaartdatum tegen me gelogen, zo bang waren ze blijkbaar dat ik zou komen opdagen. Maar weet je, als ik bij je afscheid was geweest, was dat puur geweest voor de kinderen en jou natuurlijk. Jouw familie en ik gingen nooit echt goed samen.
Vind je het ook geen schande dat ik, de moeder van jouw kinderen, op internet via derden er achter moest komen dat je was overleden? Dachten ze nou werkelijk dat ze dat voor me verborgen hadden kunnen houden? En dan tegen de instanties zeggen dat ze me zullen inlichten, direkt na je dood, maar het gewoon niet doen.
Boos ben ik niet meer op je, was ik in het begin wel. Waar haalde je gvd het lef vandaan om er zomaar tussenuit te piepen, je nog zo jonge kinderen zomaar in de steek te laten. Je wist dat je ziek was, maar was te eigenwijs om er medicijnen voor te gebruiken of op een speciaal dieet te gaan.
Ik was boos omdat anderen wel overleven, maar jij niet eens een waarschuwing kreeg maar direkt uit het leven werd gerukt.
Weet je, het deed pijn toen ik de schuld in de schoenen geschoven kreeg van je dood. We zagen/spraken elkaar al ruim een half jaar niet, maar alles was mijn schuld, kreeg ik te horen.
Ik geef eerlijk toe dat ons leven samen er vast wel aan toe heeft bijgedragen, maar toen je alleen kwam te staan, deed je het zo goed! Je was een meer dan goede alleenstaande vader.
Dat veranderde kort na mijn verjaardag in 2008. Insiders weten nu waar ik het over heb.
Leugens werden verteld, onze vriendschap moest stuk, koste wat het kost. En helaas hebben de kinderen enorm onder jouw keuze geleden. Al wou jij het niet inzien, volgens de rapporten die ik *veel te laat* te lezen kreeg.
Mijn hart brak toen ik allemaal dingen las, die ik al veel eerder had moeten weten, en had kunnen helpen voorkomen. Ook al woonde ik zo ver weg, ik was nog steeds in Nederland en dus ook zo bij de mensen die me toen zo hard nodig hadden.
Kun je je voorstellen hoe erg ik het vond, toen ik je vader condoleerde met het verlies van zijn enige zoon, hij me moest vragen wie ik ben? Ik heb er nooit naar gevraagd maar ik kan me heel goed voorstellen dat hij zich rot schrok toen ik zei dat ik de moeder ben van zijn kleinkinderen, die hij nooit gezien heeft.
Ik heb 1 belofte die ik aan je deed toen we in echtscheiding lagen, verbroken. Al zei jij toen dat ik je dat niet hoefde te beloven, het is mijn leven en je was blij met de keuze die ik had gemaakt.
Jouw hartekreet, op de dag dat we onze echtscheidingspapieren definitief gingen ondertekenen, heb ik gehouden. En ik ben van plan om dat de rest van mijn leven te blijven doen.
Dus stiekem hoop ik dat die sterrenraampjes waar zijn, je altijd waakt over degenen waar je zo vreselijk veel van hield en man, wat kon jij veel van iemand houden. Maar ik hoop dan ook dat je wel een beetje trots op me bent.
Ik hoop van ganser harte dat je ongelooflijk veel plezier hebt daar boven, met iedereen die je lief was maar al had moeten los laten. En mocht mijn grote held daar bij zitten, zeg hem dan dat ik van hem hou, nog steeds veel verdriet heb om hem maar ook mijn belofte aan hem heb gehouden. Ik zorg nog altijd, al is het nu wat meer van afstand, voor zijn grote liefde, nu niet meer alleen maar samen met mijn broertje.
En anders stuur je hem maar een email ofzo. *brede grijns*
Lieverd, ik mis je.. Niet als geliefde, maar als vriend. En nog meer als de andere ouder van onze kinderen.
Ik kom gauw weer een keertje langs. Niet op je verjaardag, die herdenk ik altijd thuis en ik brand een kaars in mijn favoriete kerk hier, maar gewoon een keertje. Heb je dan de koffie klaar?
Dag lieverd, ik hoop je ooit weer terug te zien. Maar als je het niet erg vind, wacht ik daar nog even mee. Er lopen hier nog mensen rond die me nodig hebben en eigenlijk wil ik wel heel erg oud worden.
Dikke kus,
Monica
Ik moet me schamen!
Over thuis
|
05 Januari 2012 | 00:51:20
Ik zie nu net pas dat ik afgelopen jaar helemaal ben vergeten te vermelden dat ik, zonder dat er voortekenen waren, mijn zoon in maart terug in mijn leven heb gekregen!
Het hoe en waarom laat ik in het midden, maar ik ben er wel ongelooflijk blij mee.. :-)
2011 kan dus voor mij niet mee stuk. Wie had dat ooit kunnen denken wat er dit jaar is gebeurd... Mijn oudste kind terug in mijn leven, trouwen met de liefde van mijn leven, allebei dingen die ik nooit voor mogelijk had gehouden.
Recept voor een goed jaar
Over thuis
|
31 December 2011 | 18:39:27
Neem 12 hele maanden
Haal hier alle haat, bitterheid en afgunst uit
Hak vervolgens elke maand in 28, 30 of 31
verschillende stukjes en zorg er voor dat u
ze niet allemaal tegelijk bereidt.
Maak de dagen dan stuk voor stuk af met
de volgende ingredienten:
een snufje geloof, een snufje geduld,
een druppeltje moed, een klein beetje inzet,
en een stukje vriendelijkheid
Breng het geheel op smaak met een flinke
dosis energie, een snufje geluk
een beetje actie en de nodige humor.
Doe het gerecht met een glimlach in een
liefdesschaal en kook dit op een
vuur van stralend geluk.
Garneer het gerecht met een glimlach en
dien het in grote porties op.
Bak ze!
Ik zit net op de bank en kijk welke schoenen ik nou eigenlijk aan heb.
Best wel dom want ik pak bijna altijd dezelfde. Ik heb een paar zwarte ecco's die me zo ongelooflijk lekker zitten en die ook bijna overal bij staan, dat ik die standaard pak.
Toen bedacht ik me: Eigenlijk best raar dat je toch elke keer hetzelfde paar pakt, als je voor de kast staat.
Even een toelichting: Mijn ouders hadden het, toen ik opgroeide, helemaal niet breed. Elk dubbeltje moest 3 x worden omgedraaid voor het uitgegeven kon worden.
Dus hadden wij 2 paar schoenen per persoon en ook niet echt veel kleding.
Als er een paar stuk ging, kreeg je (als je geluk had) die week andere schoenen maar soms moest je er ook een poosje op wachten en liep je op laarzen of schoenen die je eigenlijk niet zo lekker zaten.
Nooit heb ik veel schoenen gehad. Vond het niet nodig, aan hooguit 4 paar had ik wel genoeg.
En altijd schoenen die behoorlijk basic waren. Dus nooit felrood of op een andere manier opvallende schoenen.
Waar wil ik nou heen met dit verhaal, vraag je je waarschijnlijk nu af.
Afgelopen zomer werd ik de *trotse* eigenaar van heel veel (merk)schoenen. Ik heb nu dus zoveel keuze dat het me soms duizelt.
En toch grijp ik altijd naar de zwarte ecco schoenen of de bruine enkellaarsjes.
Waarom?? Ik snap het zelf niet.
Gelukt! Ik heb geslapen als een blok, dankzij de melatonine. :-)
Ik voel me zielig
Over thuis
|
22 November 2011 | 03:08:58
En het is weer eens zo ver.
Iedereen is heerlijk in dromenland en ik zit op de bank, mezelf af te vragen wat dat toch is met mij.
Waarom slaap ik niet? Ik kan wel gewoon in bed gaan
liggen maar dan lig ik te draaien en te woelen, krijg rugpijn en andere
klachten.
Van alles al geprobeerd, warme douches, warme melk, ik drink zelfs geen koffie meer (ook niet overdag) of cola.
Het stomme is dat ik wel loop te gapen van hier tot Tokio en ook wel moe ben, maar gewoon niet in slaap kan komen.
Als laatste zelfhulpmiddel ga ik morgen melatonine halen, dat schijnt bij veel mensen ook te helpen.
Voor Joris is het natuurlijk ook niet leuk, hij gaat elke avond alleen naar bed.
Zoveel is dat toch niet gevraagd? Net als mijn man,
op het moment dat we naar bed gaan, heel gauw mijn benen in bed te
moeten trekken omdat ze anders de hele nacht er buiten blijven bungelen,
zo goed kan hij in slaap vallen.
Ja, ik ben jaloers! Op al die mensen die nu zo heerlijk liggen te ronken. Ik wil ook!
Ben ik weer eens
Over thuis
|
27 Oktober 2011 | 21:40:23
Eigenlijk heb ik geen excuus.. Druk druk druk, veel aan het ouwehoeren op twitter als ik thuis ben en dus vergat ik mijn weblog een beetje.
Erg he..
Weinig nieuws. Behalve dan dat een paar weken terug mijn oneindige liefste (mijn zoon Dave) een weekend bij me was en ik daar dolblij mee was. Met een beetje mazzel is hij er de volgende week weer.
Ben net een beetje op photobucket aan het neuzen en kwam deze foto tegen. Ik ben hier hoogzwanger van Dave. Het was tevens de eerste en laatste keer dat ik met mijn vader danste.
Ik besef me net dat mijn moeder op deze foto slechts 5 jaar ouder is dan ik nu ben. Man, wat gaat de tijd snel! Stel je voor dat ik over 5 jaar zo poseer op de trouwdag van mijn jongste kind. Neh, niet bij stilstaan.. hahahahahahahaha
Ik duik mijn bed in, het is al laat zat. Weer mijn tijd zitten verouwehoeren op twitter en hyves.
Slaap lekker allemaal!
Zomaar een dagje
Over thuis
|
15 September 2011 | 15:04:29
Het is alweer een week terug dat ik de vloer aangevallen heb op mijn werk en ik ben het thuiszitten goed zat!
Maandagochtend nog een afspraak en hopelijk kan ik daarna weer lekker werken.
Daarnet ging mijn wasmachine stuk. Mooi balen zeg! Nou maar hopen dat hij gerepareerd kan worden, want ik word hier niet vrolijk van.
Waar ik wel vrolijk van wordt is dat het huis (lees inhoud van de voorraadkasten) weer aardig op peil is. Ik kan niet goed tegen lege kasten, koelkast of diepvries.
Nou, ik ga de keuken in, alvast de aardappelen schillen enzo voor het avondeten.
Tot gauw maar weer!
Rust zacht
Over thuis
|
08 September 2011 | 21:34:44
Toch nog onverwacht is mijn voormalig goede vriendin Miranda overleden.
Ben er kapot van, hoop dat ze een fantastisch, dialyseloos leven heeft in de hemel en ik wens haar nabestaanden alle sterkte.Ze heeft slechts 37 jaar mogen worden en laat een liefhebbende man en 2 zoons (nu 15 en 12 jaar) achter.
RIP Miranda
Niet goed opletten
Over thuis
|
08 September 2011 | 16:33:16
Oh oh oh, ik weer zeg!
Gisteren een dagje aan het werk via het uitzendbureau. Bijna einde dienst, ben ik even een collega aan het helpen.
Draai me daarna om om verder te gaan, vergeet ik de enkelhoge relingen die door het hele bedrijf lopen, bedoeld om rollende wagentjes niet tegen de machines/medewerkers aan te laten rijden.
Dus ik ga voorover, lampje uit.. Ik kan me nog vaag herinneren dat ik een man lichtelijk in paniek om de ehbo heb horen roepen. Toen ik wakker werd, lag er een andere collega naast me op de grond, proberend me wakker te krijgen (en dat is duidelijk gelukt.. haha).
De ehbo kwam erbij. Hij vond het beter dat ik even door een pro werd onderzocht, omdat ik vrij lang buiten bewustzijn ben geweest en nogal dubbel zag, misselijk was enzovoorts.
Aangezien het wisseling van dienst was, is de ehbo-er die net zou beginnen met me meegeweest naar het ziekenhuis.
Wel grappig, ik werd door beide mannen ondersteund en voelde de lichte paniek bij de een en de rust bij de ander (die met me meeging).
Met de taxi reden we naar het ziekenhuis, waar hij een rolstoel voor me ging halen en zo naar de seh.
Ben helemaal binnenstebuiten gekeerd daar, bloed prikken, bloeddruk enz . Veel wachten tussendoor, supersaai dus.
Ik maakte me wel zorgen om Joris, die wist nog van niks en die verwachtte me thuis als hij uit het werk kwam.
Om half 5 kreeg ik een telefoon van een verpleegster (toen zaten we er al 2,5 uur) en kreeg ik Joor te pakken.
Hij kwam er meteen aan, zei hij. Aangezien ik werd ontvoerd voor een ct scan, was de kans dus groot dat ik de ehbo-er niet meer zou zien, maar dat Joor in zijn plaats zou zitten.
Dat gebeurde ook. Om 6 uur waren we thuis, ik met een hersenschudding en Joris met een hartverzakking omdat het toch nooit leuk om te horen is dat je vrouw een ongeluk heeft gehad.
Dus nu met fikse hoofdpijn thuis, veel plat en me kapot vervelen.
*diepe zucht* Ik weet het, eigen schuld! Had ik maar beter moeten uitkijken.
Heel raar
Over thuis
|
05 September 2011 | 12:16:50
Gisteren waren Joris en ik op de pasar malam in Assen.
Heel gezellig, goede live band gezien, lekker gegeten.
Op een gegeven moment kijk ik bij een kraam een inkijkexemplaar in van een boek over pencak silat, waar de vader van mijn kinderen in zijn jonge jaren aan deed.
Tot mijn grote schrik grijnst hij me vanaf een foto tegemoet zeg.
Dat had ik dus nooit verwacht, een foto van hem als jonkie.
Voelde me daarna wel een beetje raar. Had een onbestemd gevoel in mijn maag.
Het gewone leven
Over thuis
|
05 September 2011 | 12:10:34
Het gewone leven gaat weer beginnen.
Straks om 2 uur werken tot half 11, dus het is gedaan met het luxe leventje!
Vakantie dagboek
Over thuis
|
02 September 2011 | 23:59:14
Ok, hier is hij dan, mijn vakantie dagboek.
18 augustus 2011
Oh jee, nu wordt het echt. Morgen ga ik voor de 1e x in mijn leven vliegen. Joris heeft vandaag online ingecheckt, dus morgen alleen nog de tassen inleveren en instappen.
De kriebels komen nu wel, al doe ik me aardig 'cool' voor. Blijven beweren dat ik niet zenuwachtig ben, wie weet ga ik het zelf nog geloven.
Joris heeft ongelooflijke last van zijn rug, heeft nog contact met de huisarts en krijgt spierverslappers voorgeschreven.
19 augustus 2011
Na het ontbijt alles nog even opgeruimd, auto inpakken en we gaan op vakantie! Eerst nog even een kaart halen voor mijn dochter, die over een paar dagen jarig is en de vogels naar hun logeeradres brengen, dan richting Schijndel waar de auto bij vrienden staat en hun zoon brengt ons naar Eindhoven, waar we op het vliegtuig richting Barcelona zullen stappen. Daar staat een huurauto klaar om naar Laroque des Alberes te rijden.
Op het vliegveld krijg ik toch aardig de kriebels. Op het panoramadek een poosje staan kijken naar de aankomende en vertrekkende vliegtuigen en natuurlijk bijdehande grapjes maken, zodat Joris en Ian elke keer in de lach schieten.
Potverdrie, we hebben een uur vertraging!! Nee he, nog langer wachten!
Uiteindelijk stappen we in, ik zit bij het raam. De piloot kondigt aan dat we over een paar minuten zullen vertrekken maar we blijven staan.
Blijken er een paar mutsen (die dus echt blonT bleken te zijn) nog niet aan boord te zijn.
Op het moment dat in het bagageruim naar hun tassen wordt gezocht komen ze hard aanrennen. Bij binnenkomst krijgen ze een sarcastisch applausje, maar ze denken *echt waar, ze zaten naast ons en ik heb het ze horen zeggen* dat de andere passagiers blij zijn dat ze het vliegtuig ook nog gevonden hebben.
Maar goed, we gaan vliegen. We taxien naar de startbaan en met een hoop geraas denderen we over de baan en ineens vliegen we! Ik had het zweet in de handen staan, maar bleef rustig.
Op het moment dat we zo hoog zitten dat je de auto's niet meer kunt onderscheiden, vind ik het zelfs leuk worden en na een uur zie ik zelfs de brug van Millau als een poppenhuisbruggetje.
De landing ging ook perfect en ik apetrots op mijn eerste keer vliegen, zonder zichtbare angst.
Auto opgehaald, mag Joris kiezen tussen een renault clio of een peugeot 207. Hij koos voor de *grotere* peugeot. Spiksplinternieuw, allemaal leuke en handige gadgets dus wij in stijl naar mijn schoonouders, die al in Laroque zijn.
Daar aangekomen blijken mijn schoonzus en zwager, die pas de volgende dag zouden aankomen, er ook al te zijn, dus de familie is compleet!
Nu naar bed, het was een druk en zenuwslopend dagje.
20 augustus 2011
Joris kan nauwelijks uit bed komen, de pijn in zijn rug is niet te harden.
Aangezien we dit jaar niet alleen het huis van mijn schoonouders maar ook de 'mas' met prive zwembad tot onze beschikking hebben (zwager en schoonzus zitten in de mas met hun kinderen en de rest dus in het 'gewone' huis), gaat Joor proberen zijn rugspieren los te krijgen met behulp van het warme water.
Het werkt wel iets, maar in het water voelt hij de pijn dus niet en gaat donderjagen met de kinderen, met als resultaat dat het uiteindelijk nog erger wordt.
21 augustus 2011
Ik had mijn nordic walking stokken meegenomen, aangezien we een lange wandeltocht in de bergen hadden ingepland. Joris gebruikt mijn stokken nu echter als krukken, hij kan niet zonder lopen en vergaat duidelijk zichtbaar van de pijn. Dus weer een rustige dag, met als afsluiting een etentje in een sterren restaurant in het dorp. Morgen is schoonzus jarig en dit is het kado van schoonouders aan haar.
De sommelier komt naar onze tafel en zegt, tot onze grote verbazing: 'Koede avond, en welkoem in ons restorant.'
Jawel, deze Fransman spreekt en verstaat Nederlands! Wat leuk en onverwacht!!
We nemen allemaal het menu van de dag, wat achteraf blijkt te bestaan uit 7 gangen (!!), allemaal even lekker.Dit waren de voorafjes.
Een wijnarrangement erbij, en aangezien ik geen rode wijn lust, krijg ik als enige alleen witte wijn, met een heeeeeele lichte rose ipv rood. Schoonvader zegt daarover achteraf tegen de sommelier: Je krijgt voor elkaar wat mij niet is gelukt, ze drinkt rose!
Joris en ik lopen langzaam naar huis, de rest is wat sneller. Thuis gekomen bed in, hopen dat morgen Joor zijn pijn wat minder is.
22 augustus 2011
Helaas, Joor kan nog steeds niks. Zijn vader besluit een osteopaat te bellen, die hij zelf uit ervaring kent en Joor kan eind van de dag terecht.
Joris hangt de hele dag in het zwembad, kinderen hebben te horen gekregen hem met rust te laten omdat hij zoveel pijn heeft en schoonvader gaat eind van de dag met hem naar de osteo.
Bij thuiskomst gaat Joor meteen naar bed, even bijkomen. Hij moet veel drinken en een paar dagen rustig aan doen. Is het na 3 dagen niet stukken beter, moet hij terug komen en neemt de dame hem nog een keer onder handen.
23 augustus 2011
Vandaag is mijn meissie jarig en aangezien ik niet bij haar ben, geen contact met haar kan opnemen om haar persoonlijk te feliciteren ben ik een beetje down.
Gelukkig snapt mijn liefste het en is hij de troostende schouder.
Zijn rug is al wat beter maar hij loopt nog wel met een stok rond. Ian en ik zingen plagerig: 'Je wordt ouder papa, geef het maar toe.'
Joor kan er wel om lachen.
Verder weer weinig gedaan, het is zo ongelooflijk heet al sinds we hier zijn aangekomen, dus naar de mas voor een dagje zwembadhangen.
24 augustus 2011
Vandaag kunnen we voorzichtig een beetje plannen maken voor morgen. De pijn is een stuk minder maar nog niet over.
Na overleg met schoonouders wordt besloten toch nog een keer naar de osteo te gaan, maar omdat we morgenavond graag naar een straatartiesten festival willen in Perpignan, wordt de afspraak voor overmorgen gemaakt.
25 augustus 2011
Overdag rustig aan, het 'normale' levensritme daar. In de ochtend even een 'route d' volkskrant' zoals we het noemen. Dat is een rondje dorp, eerst naar de bakker voor vers (stok)brood en dan naar de sigarenhandelaar voor de volkskrant en de 'l' independant' (Franse krant).
Joris gaat voor we weg gaan nog even een uurtje liggen.
De ouders van mijn schoonzus zijn vandaag aangekomen voor 3 dagen, een verjaardagskadootje voor zijn 70e verjaardag.
Dus schoonouders, zwager en schoonzus en haar ouders gaan vanavond uit eten in een van de 4 eetgelegenheden in het dorp.
Wij gaan rond 7 uur naar Perpignan toe, parkeren de auto en laten Joris beslissen. Wordt de pijn te erg, gaan we meteen ergens zitten, dan maar niet de hele binnenstad doorslenteren en minder zien.
Van vorig jaar wist ik dat er overal progamma's te krijgen zijn, dus we kijken wat ons het leukste lijkt en kijken meteen hoe ver dat lopen is.
Toch nog veel gezien, enorm genoten van sommige bandjes en vorig jaar hadden we enorme lol om een dronken vrouw die bij een van de podia stond te 'dansen' en prompt kwamen we haar weer, straalbezopen, tegen bij een reggae bandje.
Onderweg naar huis rijden we over een smal weggetje, als we ineens een klap horen. Joris remt af en wijkt uit voor iets wat aan de kant van de weg ligt. Blijkt een auto die 2 auto's voor ons reed een hond aan te hebben gereden en door te rijden. Het beestje ligt te piepen van pijn en schrik maar de auto achter ons staat al stil en er is dus, beter Frans sprekende, hulp bij het beest.
De schrik zit er bij ons alledrie wel in, wat zielig en wat een ongelooflijke $%%^&** dat hij zomaar door rijdt.
Bij thuiskomst zijn mijn schoonouders al naar bed en ligt er een briefje op de trap dat Joris de volgende dag om 11.45 uur bij de osteo wordt verwacht.
26 augustus 2011
Joris wil alleen naar de osteo toe, maar ik weiger dat en ga mee. Mij maakt het niet uit dat ik een half uurtje in een wachtkamer zit, ik neem mijn mp3speler en een Nederlands boek mee en ik amuseer me wel!
Weer bij thuiskomst een uurtje plat en veel drinken. Hij houdt zich er goed aan en voelt zich zienderogen beter.
Eigenlijk zou ik vanavond voor de hele familie koken maar de ouders van schoonzus nodigen ons uit om in de 3e eetgelegenheid in het dorp te gaan eten.
Dus eten in de diepvries en lekker laten verwennen vanavond!
27 augustus 2011
Elk jaar als we op vakantie zijn, is er de 'visa pour l'image Perpignan', een fototentoonstelling in prachtige gebouwen in Perpignan, waar ook de winnende foto's van de 'world press photo' hangen.
Dit jaar willen we er heen en gaan we, nog wel rustig aan lopend maar met een duidelijk minder pijnlijke man naast me, weer op naar Perpignan.
De foto's zijn prachtig, heel confronterend en op een gegeven moment, als we weer een tekst onder een foto vertalen voor Ian, trekt hij ineens heel wit weg, zegt nog dat hij zich niet goed voelt en stort in. Joris vangt hem op, zet hem op een verhoginkje en meteen is er een suppoost bij om te kijken of hij kan helpen.
Hij gaat hulp halen en een Engels sprekende man neemt ons mee, zegt nog tegen Joor en mij dat wij de foto's wel mogen afkijken, dan blijft hij bij Ian, maar we weigeren. We hebben er genoeg van gezien.
De man zegt wel dat op de 1e verdieping natuurfoto's hangen, en dat was eigenlijk ook waar we voor kwamen.
Dus na een poosje, Ian is alweer opgeknapt van een slok water en de frisse lucht, gaan we boven kijken naar adembenemende onderwaterfoto's. Dit is zo mooi dat we eigenlijk niet weg willen, zoals deze van een piepklein visje in een limonadeblikje.
Ook andere tentoonstellingen daar vallen goed in de smaak, met lachwekkende foto's over Engeland bijvoorbeeld.
Ik wil toch wel, nu we hier zijn, de foto's van de world press zien. Joris of ik gaan eerst om een hoekje kijken of de volgende set foto's geschikt is voor kinderogen en dan pas mag Ian mee (of niet, als we ze niet goedkeuren).
Prachtige foto's hoor, ik was (en ben) er van onder de indruk.
Op tijd naar huis, waar mijn schoonouders een heerlijke vismaaltijd gemaakt hebben, kop koffie of thee en hup, naar bed!
28 augustus 2011
Joris moet nog wel rustig aan doen, dus na het vele lopen van gisteren doen we vandaag maar eventjes niets. Thuis lekker hangen, Joris wil nog even naar de mas om te zwemmen maar ik ben niet erg lekker en blijf alleen achter en besluit in de hangmat te gaan liggen lezen.
Schoonzus had het boek 'de eetclub' bij zich en die wou ik nog lezen. De film ken ik al wel, dus ik was benieuwd hoe erg hij zou afwijken. Nou, dat was dus heel erg! LOL
Ian en ik koken vanavond en besluiten een typische Franse maaltijd te maken, 'cassoulet'.
Het valt bij iedereen zo in de smaak, dat met uitzondering van nichtje, iedereen een tweede of zelfs derde keer opschept en schoonvader me nog vraagt: 'Heb je dit zelf gemaakt of een blik opengetrokken?'
Schoonmoeder reageert meteen verontwaardigd: 'Nou ja, natuurlijk heeft ze dit zelf gemaakt! Dat proef je toch wel?'
Zwager, die een koksopleiding heeft gehad, vraagt me zelfs naar het recept, want dit willen ze allemaal wel vaker eten en schoonmoeder vraagt of ik dit jaarlijks op vakantie een keer maken wil. *kijkt trots*
29 augustus 2011
De rugpijn is nu zoveel minder dat Joris en ik ons jaarlijkse uitje naar Collioure maken. Ian is met familie mee op een 4wheeldrive tocht door de bergen dus we hebben alle tijd.
Elk jaar gaan we bij hetzelfde tentje tapas eten en dat zijn we dit jaar ook weer van plan.
Er ligt daar een cache (we doen aan geocachen) maar die bewaren we wel voor volgend jaar, aangezien we dan een aardig eindje moeten lopen en klimmen. Geen goed idee met Joor zijn rug, dit jaar.
Dus lekker de toerist uithangen, kadootje halen voor schoonzus nog voor haar verjaardag en overmorgen is nichtje jarig en in hetzelfde winkeltje vinden we voor haar ook iets leuks.
Rond een uur of 3, half 4 gaan we naar 'Chez Simone' voor de tapas en we ploffen na die tijd.. Wat lekker en ongelooflijk veel eten krijg je daar.
In Frankrijk eten we nooit voor 8 uur, dus we hebben nog wel even de tijd om het te laten zakken.
Nog twee hele leuke handdoeken gekocht en op naar huis.
30 augustus 2011
Joris en ik zijn het er over eens dat we eens wat anders moeten gaan doen, dan alsmaar naar dezelfde dorpjes en stadjes.
Zo is Port Vendres niet zo heel ver weg maar daar ben ik nog nooit geweest.
Dus na de brunch stappen we met Ian in de auto en gaan wat aan sightseeing doen.
We rijden door Port Vendres naar Banyuls, stoppen onderweg voor het adembenemende uitzicht en Cebére.
In het laatste stadje gaan we eerst wat drinken en daarna word ik wat licht in mijn hoofd en besluiten we een broodje te nemen. Nou, dat hebben we geweten zeg!
Ik nam een Amerikaanse hamburger met patat en kreeg een heel stokbrood vol met grote stukken gehakt, groente, ketchup en patat. Ian en Joris hadden een croque baguette en kregen ieder een grote stokbrood-tosti. Propvol stappen we weer in de auto en Joor besluit via bergweggetjes *slinger de slinger dus* naar Spanje te rijden en via Figueres naar huis.
In Cebére hebben we een heel grappig klein stiertje gekocht, soort sleutelhanger, die, als je hem op zijn buik drukt, een Spaans muziekje laat horen en dan een mensen menigte 'Oleeeee' roepen. Bij alles wat ik nieuw zie in Spanje, druk ik op dat ding. Vreselijk lachwekkend natuurlijk, want ik druk bij elke boom (ja, die zag ik immers nog niet eerder) en weet altijd wel een goed excuus te bedenken. Joris wordt er lacherig knettergek van dus ik minder maar een beetje.
We zijn bijna bij de grens en ik zie op een rotonde een meisje staan. Ik denk nog dat ze net van haar werk komt (er was een eetgelegenheid en benzine pomp achter haar) en wacht op haar lift naar huis.
We gaan bij de pomp even wat drinken halen en ik roep, als ik haar op de rug zie: Moet je kijken, ze staat bijna in haar blote kont zeg!
Joris in een deuk en zegt: 'schat, deze plek is bekend om zijn tippelzones langs de weg' en ik snap dus dat we naar een dame van lichte zeden kijken! Lekker naief ben ik ook he.
Bij de volgende rotonde zie ik 3 van haar collega's staan en ik ga me hardop afvragen waar ze hun afwerkplek hebben. Niet iedereen komt immers in een vrachtwagen, waar vaak wel een *slaap*gelegenheid in is.
We komen er niet uit en ik verwonder me maar weer verder over van alles wat ik onderweg zie.
We moeten op tijd thuis zijn, want morgen is nichtje jarig en aangezien we overmorgen alweer naar huis gaan, besluiten we ook haar verjaardag op haar 'oudejaarsavond' te vieren met een etentje.
Er was nog 1 eetgelegenheid waar we nog niet hadden gegeten en dus is daar een tafel gereserveerd. Ook daar was het weer erg gezellig (en veel te laat natuurlijk). Om middernacht zaten we er nog, maar ja, je eet daar ook veel later. Probeer maar niet om voor 7 uur een tafel te reserveren, dan zijn ze nog niet open!
Ian en neefje renden naar een boven gelegen woongelegenheid met een weggetje er voor en gaven nichtje een serenade, om haar te feliciteren en wij zongen vanaf onze stoelen mee. Wel grappig trouwens dat een aantal andere gasten in het Frans met ons meezongen.
31 augustus 2011
Vandaag is nichtje jarig en ze wil een ochtend zwembad party. Dus de hele familie ligt lekker languit bij het zwembad, er zijn verse croissants en chocoladetaart, dus smullen! Ik heb de hele vakantie geen croissant aangeraakt, ik moet toch rekening houden met mijn suikergehalte maar nu mag ik er 1 van mezelf.
Vandeweek hebben we 's nachts regen gehad en is het goed afgekoeld, dus we zwemmen niet zo heel veel maar bij het bad hangen is ook lekker.
In de middag gaan Joris en ik nog even naar de supermarkt voor wat dingetjes die we mee willen nemen naar huis en 's avonds eten we op de mas pizza, het lievelingseten van nichtje.
Aangezien het toch wel aardig druppelt, we kunnen het nog geen regen noemen maar droog is het niet, besluiten we voor de 1e x deze vakantie binnen te eten.
Prompt die nacht word ik ziek. Ik lig nog geen minuut weer op bed of mijn maag speelt weer op en ren ik weer naar de wc. Waarschijnlijk is al dat 'vreemde' eten verkeerd gevallen en mijn darmen maken overuren, zal ik maar zeggen.
Wat een pech, want we moeten om half 5 uit bed om op tijd in Barcelona te zijn! *diepe zucht*
1 september 2011
Na een hele korte nacht worden we om half 5 wakker. Schoonmoeder is al koffie en thee aan het maken, de auto is gisteren ingepakt en om 5 uur stappen we in de auto. Op weg naar Barcelona, waar we om 10 voor 9 richting NL zullen vertrekken.
Ik kijk onderweg nog eens naar de papieren en schiet in de lach: 'Joor, doe maar rustig aan, we vliegen pas om 10 voor 10.' Verkeerd gekeken.
Nu voel ik me ook niet zo schuldig dat ik vaker even wil stoppen, omdat mijn darmen nog niet helemaal rustig zijn.
Ruim op tijd komen we aan op Barcelona Airport, leveren de auto in en gaan in de rij staan om in te checken. Vanuit Barcelona kun je helaas nog niet online inchecken dus dan maar zo he.
Koffers zijn ingeleverd, we hebben onze boarding passen en gaan even wat drinken en een broodje eten.
Na de controle van de handbagage zijn nog wat duty free winkeltjes en natuurlijk wil ik, als echte Nederlandse zijnde, daar nog even kijken.
Van mijn schat(je) krijg ik een grote fles Noa, mijn lievelingsparfum.
Ian ziet een sleutelhanger die hij wel leuk vind, ik fluister Joor dus in dat hij die halen moet en ik 'jat' zijn portemonnee en ga dat dingetje voor Ian halen.
We boarden op tijd en vliegen 5 minuten voor tijd weg. Ik blijf het toch wel een beetje eng vinden, de start en de landing.
We zitten nu helaas in een rij zonder raampjes, zodat ik bij de mensen voor mij mee moet kijken. Halverwege doet zij echter het luikje dicht en ik word me toch reisziek!
Dus doet ze op verzoek het luikje weer open.
De mensen voor ons hebben een ongeveer 2 jaar oud jochie bij zich, die direkt na de landing, als we nog naar de gate taxien, keihard begint te zingen: 'We aaaaar de tjempjons'. Iedereen moet lachen om zijn interpretatie van 'we are the champions' van Queen.
Bij de bagageband is hij weer bezig, compleet met air gitaar erbij zingt hij 'we will rock you'.
Zoon van vrienden staat ons op te wachten en brengt ons naar zijn huis, waar onze auto staat.
Na een kop koffie gaan we richting Groningen. Paar keer stoppen omdat Joris anders achter het stuur in slaap valt en rond 5 uur zijn we in de stad.
Vogeltjes bij kameraad ophalen en naar huis.
Het was een geweldig leuke vakantie, lekker rustig ook maar ik moet er wel aan wennen om 's ochtends in het ene land wakker te worden en 's avonds op de vakantiebestemming of thuis weer naar bed te gaan.
Voorgaande jaren gingen we met de auto en dan deden we er twee dagen over.
Ik ben niet echt bruin geworden, het was of te warm om in de zon te zitten of de zon was er niet (bewolkt) maar ach, daarvoor ga ik er ook niet heen he.
Ik kan hier niet teveel foto's laten zien, aangezien er dan iemand van de familie bij op staat. Respect voor privacy he.
Wel wil ik nog een paar foto's met jullie delen. Zoals deze van Joor en mij, op de patio op de mas.
En wat dacht je van deze, zomaar een straatje in Laroque, met de bergen op de achtergrond.
Mooi he. En daar moet je dan doorheen met je auto, terwijl er vaak ook nog mensen lopen die dan hun toevlucht in de portieken van de huizen nemen.
Ik ben blij.. En waarom? Omdat mijn vriendje terug is en het weer precies voelt alsof de tijd die we elkaar niet zagen, er niet is geweest.
Op 3 juni meldde ik dat ik voor mijn verjaardag twee vogeltjes had gekregen.
Nou, in de tussentijd zijn het er al 4! Fokje en Sukje hebben 2 eitjes uitgebroed. 1 ei is spoorloos verdwenen, 1 ei is uit het nest gegooid en 1 ligt er nog in, maar die zal ik er morgen uit moeten halen denk ik.
Joris doet nu niets anders dan me pesten met het feit dat ik 'oma' ben geworden. hahahahahaha
Gistermiddag kieperden ze al hun tweetjes uit het nest, waarop Joor me halen kwam: 'Met mijn dikke poten durf ik die kleine krielkippies niet op te pakken hoor.'
Mama en papa vogel waren al helemaal in paniek, dus heb ik de kleintjes maar heel voorzichtig weer terug gelegd en nu maar hopen dat moeders beter op let in de toekomst.
melig dagje werk
Over thuis
|
24 Juni 2011 | 22:46:50
Vandaag op het werk waren we een beetje melig. Werk was saai en we besloten een volkslied voor het bedrijf te gaan maken.
Ik werk bij een tabakfabriek, overigens.
Collega begon: 'Weet je wat ik zie als ik werken moet? Allemaal blikjes, zoveel blikjes om me heen'
Beiden, keihard zingend door de hal: 'Blikjes, bliiiiikjes, Blauwe, gele, rooie, alles zit erbij, en ze komen allemaal aan mij voorbij-hij'.
Ik zong daarna: 'Ik zie een blik'
Hij: 'Waar?'
ik: 'Daar op de band'
hij: 'Waar op de band'
ik: 'Nou daar, ze zijn met zijn duiiiiiizd'n, nee tis geen gein, voor tabak moet je toch echt hier zijn'.
Derde collega zat in de tussentijd te kijken of wij wel lekker waren.
Ok, de jongeman was vandaag voor het eerst, maar het is toch wel prettig als je meteen weet waar je in beland bent he... hahahahahahaha
Je hebt van die dagen dat je niks te vertellen hebt..
Wat muziek toch met je kan doen
Over thuis
|
17 Juni 2011 | 17:22:37
Ken je dat?
Soms hoor je een plaat en je schiet in de lach, tranen rollen over je wangen of wat dan ook.
Bijvoorbeeld een plaat die je tijdens je vakantie hoorde. Twee jaar terug hadden wij zoiets, in Frankrijk. Volgens ons hebben we die plaat in de auto wel 2 x per uur gehoord. Natuurlijk was dat niet zo maar nog steeds als ik Pitbull hoor, schiet ik weer in de lach.
Ik kan het blijven roepen, maar nooit zal ik iemand kunnen vertellen hoeveel ik van mijn man hou. Hij is mijn alles, mijn hele leven.
Ooit zei hij tegen me dat een liedje van Seal hem altijd aan mij doet denken.
Een artiest die we allebei erg goed vinden, is Garth Brooks. Nou doen zijn liedjes veel met me, vooral de teksten dan. Shameless bijvoorbeeld, het is het ultieme lied wat weergeeft hoe ik over Joris denk.
Maar the dance bijvoorbeeld kan ik niet zonder slikken luisteren. Ik denk dan altijd aan een bepaald iemand, waar ik ooit heel veel van hield, helaas ging het 'houden van' als van een partner over en werd het meer een vriendschapsgevoel. Ik zal hem nooit meer kunnen vertellen dat ik de rest van mijn leven een warm plekje in mijn hart voor hem blijf houden, maar daar waar hij ook is, zal hij het wel weten (en er niet echt blij mee zijn, denk ik.. hahahaha).
Mensen die me kennen, weten dat mijn vader 10 jaar terug is overleden en hoe moeilijk ik het daar soms nog mee heb.
Mijn grote held, de veilige thuishaven, weg.
Op zijn uitvaart mochten mijn broer(tje) en ik de muziek uitzoeken. Heel toevallig wisten we allebei meteen wat dat worden moest. Het gaf zo weer hoe we ons voelden. Rob de Nijs en Clouseau werd het. Dance with my father van Luther Vandross is ook zo'n tekst wat me aangrijpt.
In de auto hebben we vaak Radio Veronica opstaan. In het begin van onze relatie heb ik Joris vaak versteld doen staan, omdat ik zoveel van a tot z mee kan zingen en vaak ook nog achtergrondinfo weet over artiest/lied.
Gisteren, op het werk, was er een nieuweling.
maar goed, het is me al weer een heel verhaal, ik ga er een eind aan breien, want ik kan nog uuuuren doorgaan.
Er komt vast nog wel een deel 2 ofzo.
nieuwe tattoo
Over thuis
|
10 Juni 2011 | 21:25:27
Vanmiddag zijn Joris en ik naar de tattooshop geweest.
Ik was als eerste aan de beurt, ging zitten en ach, dat deed toch helemaal geen pijn? Alleen een beetje irritant gevoel.
Joris was daarna aan de beurt en die klaagde dat het zoooooo'n pijn deed.
Ik in een deuk, want we hebben dezelfde tattoo op dezelfde plek! Dus toen werd het duidelijk he, mannen zijn echt pieperiger dan vrouwen.
Trouwens, Martin (die de tattoos zette) was het daar mee eens, al gaf hij dat niet van harte toe.. hahahahahahaha
Nu lopen Joris en ik dus allebei met een tekst op onze linker onder arm..
Dit is het geworden:
Ze bestaan nog!
Over thuis
|
10 Juni 2011 | 12:39:46
Vanmorgen stond er een man hier aan de deur, met een hele prettige stem om naar te luisteren. Hij wou me wat komen vertellen over het geloof.
Tjemig, ze bestaan nog! De mensen die langs de deur komen om het geloof te verkondigen.
Jaren geen 'last' van ze gehad. Moest er stiekem nog wel om lachen.
Zometeen gaan we naar de stad. Joris en ik krijgen allebei een nieuwe tattoo (ipv trouwringen).
Wat het wordt, ga ik nu nog niet verklappen maar ik zal een foto plaatsen, als ze af zijn.
Allebei dezelfde, op ongeveer dezelfde plek maar geen naam!
Wish me luck.. hihihi
Die %^%^&* slapeloosheid
Over thuis
|
06 Juni 2011 | 01:08:56
Al tijden heb ik er last van. Slapeloosheid dus.
Het is nu na 1en in de nacht en ik zit klaarwakker op de bank.
Afgelopen nacht ook al niet geslapen, dus je zou verwachten dat ik meteen bewusteloos zou neervallen, zodra ik mijn bed alleen maar zou zien.
Nou, niet dus!
Alles is stil, het is niet te donker (dan kan ik niet slapen), manlief snurkt niet. Kortom, er is niks wat me wakker zou kunnen houden.
Stiekem word ik er helemaal niet goed van, weet je dat.
Al jaren heb ik deze problemen, slaappillen wil ik niet omdat die zo verslavend werken, drank is toch ook absoluut geen oplossing.
Misschien een klap met een grote hamer op mijn kop, alleen dan heb je wel weer last van blauwe plekken. Krijg je daar weer vragen over. Ook geen goed idee dus.
Warme dranken heb ik geprobeerd, homeopatische middelen ook.
Het enige wat ik kan doen, is met een diepe zucht weer op de bank nestelen, tv aan en hopen dat ik nu wat eerder kan slapen dan 'normaal'.
Trusten!
jaartje ouder
Over thuis
|
03 Juni 2011 | 22:29:03
Jawel, ik leef nog! hahahahahaha
Druk druk druk he..
Maar goed, ik las net mijn laatste blog en deed daar nogal geheimzinnig. Tja, dat krijg je als je iets geheim probeert te houden he..
Nu de (meeste) belangrijke mensen in mijn leven het weten, mag de rest het ook weten.
Op 11 mei zijn Joris en ik in alle stilte getrouwd. Ik heb gewoon mijn eigen naam aangehouden, we hebben geen ringen, er is eigenlijk niks veranderd. Uiteraard ook niet extra opgedoft ofzo, maar netjes aangekleed die kant op, met onze getuigen.
Nu, bijna een maand later, moet Joris er nog aan wennen, ik ben nog steeds zijn vriendin.. hahahahahahahaha
Twee weken daarna was ik jarig. Mijn god, ik ben 40!!!!
Maar ach, daar voel je niks van.. hahahahahaha
Ook dit rustig gevierd. Joris' ouders zijn niet in Nederland dus zijn we naar Apeldoorn gereden, waar mijn familie woont om daar met mijn moeder en Dave uit eten te gaan.
Reuze gezellig, vreselijk gelachen en zo ontzettend jammer dat mijn broer zich had vergist in de datum en dus een afspraak had die niet verzet kon worden. Hij is wel gemist die avond.
Van Joris heb ik een levend kado gekregen.
Mensen die me al jarenlang kennen, weten dat ik gek op dieren ben en in de loop der jaren veel dieren gehad heb, van honden tot reptielen, van hamsters tot vogels en vissen.
Aangezien wij geen ideale woonruimte hebben voor een hond, maar ik wel een dier om me heen miste, heb ik een kooi gekregen met twee zebravinkjes er in.
Ontzettende lol al om die beestjes, het begon al met namen verzinnen. Op mijn hyves werden de meest grappige namen geopperd, maar omdat we allebei gek zijn van Fokke en Sukke, werd het uiteindelijk Fokje en Sukje.
Ik ben helemaal blij met dit kado.
het kado van mijn moeder en broer was ook top hoor! Een handig bijschuiftafeltje voor mijn laptop, die ik al een poos wilde hebben. 
Dit weekend gaan we een andere verjaardag vieren, namelijk die van een vriendin van ons.. Lekker lachen dus, in Schijndel. 
Nog een paar dagen
Over thuis
|
07 Mei 2011 | 01:33:11
Over 2,5 week ben ik jarig. Leuk hoor... 
Maar voor die tijd heb ik ook al iets om naar uit te kijken. Ik kan er, omdat dit een open blog is, niet over uit weiden maar ik kan, voor de mensen die me *een beetje* kennen, alvast een paar vermoedens ontkrachten..
Nee, ik ben niet zwanger
Nee, ik word geen oma! (voorlopig nog niet, tenminste dat hoop ik)
Nee, ik word geen mevr. v P.
Wat kan het dan wel wezen he...
Tjonge jonge, is het echt waar?
Word ik deze maand al weer 40 jaar zeg..
Kanonnen. Zo oud voel ik me helemaal niet!
Echo van het leven
Over thuis
|
03 Februari 2011 | 23:50:01
Een man en zijn zoon lopen in het bos.
Plotseling struikelt de jongen en omdat hij een scherpe pijn voelt roept hij: “Ahhhhh.” Verrast hoort hij een stem vanuit de bergen roepen: “Ahhhhh!”
Vol nieuwsgierigheid roept hij: “Wie ben jij?”, maar het enige antwoord dat hij terugkrijgt is: “Wie ben jij?”
Hij wordt kwaad en roept: “Jij bent een lafaard!”, waarop de stem antwoordt: “Jij bent een lafaard!”
Daarop kijkt de jongen naar zijn vader en vraagt: “Papa, wat gebeurt hier?” De man antwoordt: “Zoon, let op!”, en roept vervolgens: “Ik bewonder jou!” De stem antwoordt: “Ik bewonder jou!” De vader roept: “Jij bent prachtig!”, en de stem antwoordt: “Jij bent prachtig!”
De jongen is verbaasd, maar begrijpt nog steeds niet wat er aan de hand is. Daarop legt de vader uit:
“De mensen noemen dit een 'ECHO', maar in feite is dit het 'LEVEN'! Het leven geeft je altijd terug wat jij erin binnenbrengt. Het leven is een spiegel van jouw handelingen. Als je meer liefde wilt, geef dan meer liefde! Wil je meer vriendelijkheid, geef dan meer vriendelijkheid! Als je begrip en respect wenst, geef dan begrip en respect.
Wil je dat mensen geduldig en respectvol met je omgaan, geef hen dan geduld en respect! Deze natuurwet gaat op voor elk aspect van ons leven.” Het leven geeft je altijd terug wat jij erin binnenbrengt.
Het leven is geen toeval, maar een spiegel van jouw eigen handelingen.
Gisteren kwam Joris wat later thuis dan normaal en hij lachte zo geheimzinnig.
Heeft hij onderweg naar huis een bos donkerrode rozen voor me gekocht..
Wat een scheetje he.. en dat zegt dan van zichzelf dat hij zo romantisch als een baksteen is.
Zoals algemeen bekend is bij mensen die dit blog wel vaker lezen, is dat ik een niet-slaper ben. Hele nachten zit/lig ik wakker, tv kijkend, lezend, puzzelend of wat dan ook.
Daarnet ging ik even bij mijn (slapende) lieverd kijken en had ik weer even het besef wat een ongelooflijke mazzel ik heb met hem.
Soms kan ik naar hem zitten kijken en zie ik wat alleen een moeder of verliefde vrouw ziet, de schoonheid in een man.
Altijd al vond ik hem een aantrekkelijke man, maar nu helemaal. 
Zoals hij half onder en half bovenop het dekbed ligt, in diepe slaap (en voor degenen die hem kennen, hij ligt niet te snurken!), van dat uitzicht kan ik ontzettend genieten.
Mijn leven is bijna perfect. Alleen... Nou ja, mijn vrienden weten het wel, wat mijn grootste wens is.
Kinderwijsheid
Over thuis
|
14 Januari 2011 | 21:01:52
Ik heb al een paar weken medicijnen tegen een maagzweer. Door die maagproblemen heb ik nog wel eens last van oprispingen en/of boeren.
Daarnet maakte ik daardoor een opmerking die me ineens heel veel heimwee naar mijn zoon deed doen. Ik mis hem... en zijn zusje ook.
Ooit, toen ik met mijn zoon en dochter naar een rommelmarkt in Apeldoorn was (zonder hun vader, die was weg met scouting) zaten we daar in de hal een portie patatjes te eten en wat te drinken.
Zoonlief sloeg zichzelf op de borst, nog een keer en toen kwam er een boer uit zeg, die had geen stoel nodig maar een hele tafel. hahaha
Zelf zei hij er over: 'Zo, die moest er echt uit. Weet je mama, die boer had klompen aan!'
Sindsdien, als een boer dwars zit, is het een boer met klompen.
Dit soort opmerkingen en die van mijn dochter natuurlijk ook, komen regelmatig voorbij in mijn verhalen, thuis aan tafel.
De mooiste van mijn meissie vind ik nog steeds het liedje wat ze verkeerd verstond.
In de auto, wachtend voor het stoplicht, horen we ineens vanaf de achterbank: Ohhhh, dat mag je niet zeggen!!
Ik vroeg meteen wat haar broer te zeggen had, maar ze zei meteen dat het niet haar broer was maar de meneer van de radio.
Maroon 5 met this love was te horen. Een van de regels in het reffrein is: She says goodbye, to many times before.
Dochterlief, die niet wou zeggen wat zij verstond 'want dat woord mag ik echt niet zeggen van jou mama', verklapte uiteindelijk toch wat zij hoorde, nadat ik beloofde haar geen straf te geven voor het zeggen van een 'fout' woord.
Ze was toen 4 jaar en jaren later hebben haar vader en ik er nog vreselijk om gelachen, zodra we maroon 5 weer hoorden. Ze verstond namelijk geen goodbye maar k*twijf!
Een ander woordje van mijn zoon die zijn oma nog regelmatig gebruikt (bijna dagelijks, volgens mij) is pielelama. Mijn moeder zal nooit een pyjama aandoen, altijd ene pielelama.
Ze dacht vandeweek, toen we het er over hadden, dat mijn dochter dat woord had verzonnen, maar van haar komt het 'pama met een pomo' (pyjama met een maillot). Dat had ze een keer aan toen ze bij oma onder de douche ging en daarna naar huis, om meteen bedje in te gaan.
Nou nog 1 van zoon om het af te sluiten. Als we naar zijn opa en oma (van vaders kant) waren geweest, wat een uur of 2 rijden is, stopten we vaak bij een pomp om een kop koffie te halen.
Dit keer niet en toen we thuis aan kwamen, vroeg zoon, die even wakker werd, of hij alsjeblieft meteen naar bed mocht, als we tenminste ooit thuis kwamen. Hij dacht dat we pas bij de pomp waren en dus nog ongeveer 1,5 uur moesten rijden.. hahahahahaha...
Gevoel(ens)
Over thuis
|
12 Januari 2011 | 21:43:31
Soms, als ik alleen thuis ben (zoals nu) en om me heen kijk, de oude(re) foto's zie, dan besef ik me een aantal dingen.
Een ervan is dat ik stiekem al vanaf dat ik hem leerde kennen, wist dat Joris en ik nooit 'gewoon' vrienden waren.
Maanden hoorden we soms niks van elkaar maar we bleven elkaar even lief hebben, we bleven vriendjes.
Nu is hij niet thuis voor een paar uurtjes, ik zie een foto van hem en zijn zoon en mijn hart stroomt over van liefde. God, wat hou ik ongelooflijk veel van deze man.
Een heleboel andere foto's in de boekenkast, aan de muur en onder de glazen plaat op de salontafel zijn van mijn Grote Liefdes (met hoofdletters!), mijn kinderen.
Ondanks dat ik ze al een poosje niet gezien of gesproken heb, blijf ik onveranderd veel van ze houden.
Elke keer als ik een foto van ze zie (en dat is in huis zo vaak) voel ik trots op komen, omdat ze mijn kinderen zijn!
Er staan een paar foto's van mensen waar ik ooit veel van hield en nog steeds van hou, maar die niet meer onder ons zijn.
De eerste, waar ook de meeste foto's van staan (behalve van de kids natuurlijk) is mijn vader. Nog steeds wil ik hem soms bellen voor advies, hem horen zeggen dat hij van me houdt en dat ik het mooiste meisje in de hele wereld ben.
Apetrots ben ik op de (kleine) trouwfoto's van mijn opa's en oma's. Ze zijn er allemaal niet meer, mijn ene opa overleed toen ik nog heel klein was, de andere drie gingen binnen 6 maanden na elkaar, nu 10 jaar terug.
Helaas staat er ook een foto met een zwart randje van de vader van mijn kinderen, die bijna 2 jaar terug zijn leven los heeft moeten laten.
Laten we hopen dat ze met hun allen een leuk feestje daar boven hebben.
Mijn ervaring is dat je net zoveel van ze blijft houden als je deed op hun sterfdag.
En dat allemaal alleen maar omdat ik gewoon even om me heen kijk en al die mensen zie die me zo lief zijn.
En toen was het even donker
Over thuis
|
07 Januari 2011 | 12:01:32
Ik stap vanmorgen op mijn fiets, op weg naar kennisen. Bij hun huis aangekomen wil ik afstappen, heb ik niet in de gaten dat er ijs op de weg ligt. Dus ik slip met mijn voet op het ijs en het volgende wat ik weet is dat ik onder mijn fiets op straat lig. Gevallen, aan de pijn in mijn hoofd te voelen op mijn knar terecht gekomen en ik ben even buiten bewustzijn geweest.
Mijn stuitje (al jaren een zwakke plek) doet ongelooflijk veel pijn dus mijn kont heeft ook een klap gehad.
Lekker weer, hopelijk valt het mee anders ben ik weer maanden aan het hannesen, niet kunnen zitten enzo.. Grrrrrr
Vanmiddag besloten Joris en ik weer eens naar de bioscoop te gaan vanavond.
Het is zo langzamerhand 'traditie' om de ene keer een NL film en de keer daarop een buitenlandse film te gaan kijken maar dat is vandaag verbroken.
Twee NLse films achter elkaar. Paar weken terug zijn we naar New Kids Turbo geweest en vandaag naar 'de eetclub'.
Zo handig, al die bioscoopbonnen die wij altijd krijgen.
Het was een leuke film, alleen heb ik het boek niet gelezen en ik vermoed dat je dan, net als 'komt een vrouw bij de dokter', het verhaal beter begrijpt.
Dus ik ga maar eens op zoek naar het boek van Saskia Noort.
Veranderingen
Over thuis
|
03 Januari 2011 | 02:44:30
Veranderingen, ik kan er best dol op zijn. Sommige veranderingen ben ik helemaal niet blij mee maar daar ga ik nu maar niet over uitweiden.
Ik ben bijvoorbeeld wel dol op mijn huis/woonkamer regelmatig veranderen. Het kunnen kleine dingetjes zijn, zoals twee kleine tafeltjes omruilen, een andere blikvanger op de tafel, de foto's die onder de glasplaat liggen omruilen voor andere of ze anders neerleggen maar het kan ook een complete makeover zijn.
Nu ben ik bijvoorbeeld bezig met de boekenkast. Mensen die wel eens bij mij en/of Joris zijn binnengeweest weten dat er een grote boekenkast in de woonkamer staat. Ben aan het kijken welke boeken weg kunnen, welke we nog willen bewaren, welke vervangen moeten worden enzovoorts.
Best leuk werkje, vind ik zelf.
Maar vandaag werd ik wakker met het idee dat ik het kleed, wat onder de salontafel lag, eruit wilde hebben. Dat zou de kamer een stuk ruimer doen lijken, had ik bedacht.
Joris is het al gewend en zonder teveel tegensputteren hielp hij me mee het kleed weg te halen en we waren het er over eens, de kamer lijkt idd veel groter.
Als het mooier weer word, maak ik het kleed buiten schoon en bedenk dan wel weer een plek waar ik hem wil hebben liggen. Leer mij mezelf kennen zeg. hahahahaha
Nu ben ik ook niet zo egotripperig om te zeggen dat alles wat ik bedenk, goed uitpakt. Dan verander ik het heel gauw weer terug naar hoe het was, dat snap je natuurlijk wel.
Soms krijg ik ook wel op mijn kop hoor. Zoals afgelopen zomer, toen ik onze eettafel spuugzat was en wist dat er nog een, veel grotere en mooiere, in de kelder stond.
In mijn uppie heb ik, nadat ik al weken aasjes uitgooide over wat hulp, toen die tafel naar boven gesjouwd en in elkaar gezet.
Ondanks dat het heel mooi staat (hij staat er nog, zegt genoeg he) was Joris 'not amused'. Ik had moeten wachten tot hij thuis was, dan had hij kunnen helpen. Eerlijk is eerlijk, hij had gelijk. Ik heb twee weken rugpijn gehad door het zware blad, maar vind het nog steeds de pijn waard!
Hm, wat zal mijn volgende project worden. De boekenkast is met een dag of twee wel klaar, ik heb 1 deur in huis al veranderd in een schoolbord, ons bed staat al anders, badkamer kan ik niks meer aan doen want die heb ik een paar weken terug al gedaan, de kinderkamer mag ik niet aankomen (heel verstandig.. haha) en de keuken moet er binnenkort uit, dus beetje zonde om daar energie in te steken dan om alles te veranderen.
Ach, ik bedenk wel wat en anders begin ik weer vrolijk van voren af aan. Meubels veranderen in de woonkamer ofzo.
eetgewoontes
Over thuis
|
01 Januari 2011 | 19:24:15
Vandaag besefte ik dat mensen toch wel hele andere eetgewoontes hebben.
We hebben oud en nieuw (allemaal nog een goed nieuw jaar!) gevierd bij vrienden van ons in Brabant.
Het was heel erg gezellig maar het was zo overduidelijk dat ze hele andere eetgewoontes hebben dan wij.
Quiche kenden ze niet en wij eten dat regelmatig. Ik had er 1 meegenomen en die is bijna onaangebroken de prullenbak ingegaan, vermoed ik.
Ontbijten is ook heel anders bij ons dan daar. In het weekend sloven we ons graag een beetje uit voor een lekkere maaltijd, dus koken we eitjes, persen sinaasappeltjes uit, dat soort dingetjes. Met ons allen uitgebreid aan tafel eten. Altijd heel gezellig.
De vrienden doen dat soort dingen alleen met de feestdagen. Voordeel daarvan is dat het wel specialer blijft. Ook eten ze daar worstenbroodjes bij het ontbijt, die ik als snack serveer.
Apart he, al zoveel jaar goede vrienden en toch zo verschillend.
Daarnet zat ik er nog over na te denken en besefte me dat ik toch ook wel anders ben gaan eten.
Bij mijn ouders thuis was het exotisch als we macaroni aten en eten van de chinees gebeurde hooguit 2 x per jaar. Elke dag aten we aardappelen, groente en vlees. Meestal gekookte aardappelen, heel vaak bruine bonen erbij want daar was mijn vader dol op en vlees was bij de bruine bonen altijd een speklapje. We kregen ook wel bloemkool, boontjes, kropsla (andere soort bestond niet, dachten mijn broer en ik), andijvie (altijd gekookt met een maizenapapje) en potjes groente. Vleesvariatie was gehaktbal, af en toe een droog runderlapje, worstje of een koteletje. En altijd een toetje, soms van Mona, meestal vanillevla en chocoladevla.
In de winter uiteraard veel stamppotten en daardoor weet ik nu wel precies wat ik wel lekker vind en wat niet. hihihihi
Toen ik op mezelf ging wonen ging ik een poosje op dezelfde voet door, maar dat veranderde drastisch toen ik een man leerde kennen met Indonesische roots. Hij kon me toch goed koken en dan ook dingetjes die ik helemaal niet kende zeg. Een wereld ging voor me open!
Helaas hield hij niet zo van de hollandse pot en gekookte aardappelen vond hij vre-se-lijk. Dus bakte ik ze maar, wat ik zelf ook wel erg lekker vind.
Ruim veertien jaar terug werden we de trotse ouders van een jongetje. In het begin eet een baby niet mee met de pot. Dus nog veel gebakken aardappelen bij de hollandse pot maar een kindje moet ook gekookte aardappelen eten he.
Dus heb ik maar een keertje streng gedaan en hem verteld dat, als hij wilde dat onze zoon een alles-eter werd, hij ook gewoon gekookte aardappelen moest gaan eten, want ik vond (en vind) het niet kunnen dat je een kind iets dwingt te eten wat je zelf ook niet eet.
Dat werkte en, behalve bloemkool, aten de kinderen bij ons alles wat ik op tafel zette.
Nog steeds eet ik het liefst zelfgekookt eten, al is een portie chinees af en toe ook welkom! hihihi
Gelukkig geniet mijn huidige partner ontzettend van mijn kookkunst, al kook ik nu 1 of 2 x per week aardappelen en blijf ik experimenteren met ander voedsel/keukens.
oude vriendschap roest niet
Over thuis
|
13 November 2010 | 14:30:41
Ze zeggen wel eens: oude liefde roest niet.
Geldt dat ook voor vriendschap? Volgens mij wel.
Toen ik nog in Apeldoorn woonde, als jonkie bij mijn ouders, had ik een veel jonger buurjongetje. Hij is 5 jaar jonger maar ja.. als 8 jarige is hij dus 3, dus best een 'generatie-kloof'.
Later, toen we ouder werden, bleken we het toch wel prima kunnen vinden samen. Vaak vreselijk lachen, maar ook als ik weer eens een (liefdes)drama had, was hij er.
Zelfs als we elkaar een hele poos niet zagen, was het net of die tijd weg viel als we elkaar weer zagen.
Een jaar of 13 terug verhuisde hij naar Belgie, tot mijn grote verdriet, maar ik snapte wel waarom hij zo ver weg ging wonen.
Internet was toen nog niet zo ingeburgerd als nu, dus het contact verwaterde en uiteindelijk verdween hij compleet uit mijn leven.
Nu, op mijn 39e, is hij dus 34. Geen 'generatieverschil' meer en ik merkte dat ik afgelopen jaren toch steeds me afvroeg hoe het toch met hem zou zijn.
In zijn jonge jaren heeft hij hele domme, foute dingen gedaan en ik zat toch met vragen als: Heeft hij zijn leven gebeterd, is ie gelukkig, heeft hij een levenspartner en meer van dat soort vragen.
Op mijn hyves kwam een poos terug een vriendschapsverzoek binnen en ik was door het dolle... Mijn buurjongen!!!!!!!
Meteen geaccepteerd natuurlijk en tot mijn grote vreugde woont hij weer in Nederland. Sterker nog, hij woont bij mij in de stad! Diezelfde dag ben ik al naar hem toe geweest en warempel, zoals vanouds viel de tijd weg en pakken we de 'broer-zus liefde' weer op.
We zien elkaar minstens 1 x per week, meestal vaker. Hebben nog steeds dezelfde interesses (mooie mannen kijken! hahahaha), hobbies en humor.
Onze *nieuwe* partners kunnen het ook goed samen vinden, dus is het alleen een win-win situatie.
Moet ik nog zeggen dat ik dolblij ben met mijn oude/nieuwe vriendschap??
opkrabbelen
Over thuis
|
08 November 2010 | 22:10:42
Wat is het toch rot als je je grieperig voelt en het zet niet door. Bah bah bah... Paar dagen echt niet goed gevoeld, maar echt doorzetten deed het dus niet.
Nou ja, ik krabbel wel weer op.
Donderdag via hyves een oude buurjongen van me weer gevonden. Groot toeval wil dat hij ook in Groningen woont en het meteen weer voelt alsof al die jaren (ongeveer 12) er niet waren.
Afgelopen nacht kon ik niet slapen. Vreselijk zeg.. Heb het half 5 zien worden, toen viel ik in slaap maar om 7 uur ging die rotwekker weer.
Morgen nog een drukke dag, hopelijk is woensdag wat rustiger. Kan ik mijn huisje weer een beurtje geven.
resultaat fietsen in de regen
Over thuis
|
03 November 2010 | 19:25:59
Vanmorgen was ik ergens, toen ik een hoofdpijn op voelde komen. He bah, gatsie... Dat was wat ik dacht.
Drie uur later was ik thuis, snip en snip verkouden, koppijn, blegh... Kortom, Monica heeft de griep! Joris had het er al over om vanavond vroeg naar bed te gaan en dat lijkt me een heel goed idee... Want ik voel me dus echt niet joepie...
Eten hou ik niet binnen, kom ik net achter... GATVERDAMME, ik wil niet ziek zijn!!!
Het scheelt wel dat ik weet waar het vandaan komt, maar het helpt niet om me beter te voelen.
fietstochtje
Over thuis
|
02 November 2010 | 11:19:04
Vanmorgen kreeg ik een telefoontje, of er nog een broodtrommel op het aanrecht lag.
Ja dus..
Resultaat, ik op de fiets een half uur door de regen omdat Joris zijn brood was vergeten.. Ook weer een half uur terug natuurlijk, zeiknat.. yak yak yak.
(un)happy
Over thuis
|
01 November 2010 | 18:57:41
Vandaag kreeg ik een foto te zien van mijn mooie dochter. Helemaal blij ben ik er mee, minder blij met het feit dat ik even goed moest kijken om mijn meisje er in terug te zien.
Wanneer zal ik haar zelf kunnen zeggen, face to face, hoeveel ik van haar hou en haar zo vreselijk mis... en hetzelfde geldt natuurlijk voor haar broer.
Niet wakker worden
Over thuis
|
31 Oktober 2010 | 16:50:34
Pffff, soms heb je van die dagen.. Ik heb er vandaag 1..
Joris keek me aan, toen ik 'wakker' werd en zei: We blijven vandaag lekker thuis, je bent niet helemaal bij vandaag geloof ik.
En dat klopt, ik kan niet goed wakker worden. Zit hier reuze duf te zijn, lekker in huispak. Liters koffie in mijn mik gegooid, nog net zo wazig als toen ik net wakker was.
Vannacht heel raar gedroomd, over Arie en Sylvester.. *grijnsssss*
sloeg echt helemaal nergens op maar ach.. Dat mag ook wel es he..
Zometeen maar lekker een dvd opzetten, languit op de bank... een echte zondagmiddag..
alweer weekend!
Over thuis
|
30 Oktober 2010 | 17:14:40
Vannacht toch nog een paar uurtjes kunnen slapen, gelukkig. Was wel om 9 uur alweer wakker maar ach..
Vanavond krijgen we visite, gezellieeeeeeeee... Dus blijf ik wel wakker tot 3 uur, want de klok moet terug he! Niet vergeten, anders maak je op maandag op je werk zo'n flater.. hihihi
Het weer werkt vandaag niet echt mee... Beetje triestig is het.. Dus lekker binnen blijven met een grote pot thee.
Morgen zien we nog wel of we wat leuks gaan doen.
Echt waar, met zulk weer zit ik er serieus aan te denken om te verhuizen naar Frankrijk. Moet ik alleen nog Frans leren, klein detailletje... *grijnssss*
Half 4 in de nacht en ik ben nog wakker. *snik snik*
Gisteren was mijn broer jarig. :)
Dus nogmaals gefeliciteerd broer!
Vandaag veel hoofdpijn, blegh enzovoorts..
dus weinig te melden behalve dat ik nu plat ga.
geen internet
Over thuis
|
27 Oktober 2010 | 20:27:38
Gisteren viel internet weg... En potverdorie, de telefoon ook! Die, zoals later bleek, de boosdoener voor alle problemen was.
Een storing hier in de buurt, die vanavond pas opgelost werd...
Joris kwam vanmiddag vroeg thuis, met mega rugpijn. Kan nauwelijks lopen zeg. Hopelijk gaat het gauw over, want rugpijn is niet fijn, weet ik uit ervaring.
Zometeen maar even lekker douchen en vroeg naar bed.. Ben kapot.
In de nacht van zondag op maandag heb ik nauwelijks geslapen. Mede daardoor ben ik gisteravond op een asociaal vroeg tijdstip (op de bank) in slaap gevallen. Joris was niet thuis dus ik pestte er niemand mee.
Maar ja, ik had mezelf verteld elke dag te bloggen en daar is gisteren dus niks van gekomen..
Niet dat ik wat bijzonders te melden had hoor. Overdag eerst naar de tandarts, daarna naar de kinderboerderij, eten gemaakt en dat was mijn dag.
Vandaag niet veel anders ben ik bang.
Wel balen dat ik nog niet zo snel ben, vooral als ik wakker word gebeld door de voordeurbel en de postbode binnen 3 sec. een 'niet thuis' briefje in de bus doet, waardoor ik morgen pas het pakket kan ophalen waar ik al een hele poos op zit te wachten. *diepe zucht*
Natuurlijk is het niet in de buurt maar een behoorlijk eind fietsen. Wel bij Joris zijn werk in de buurt dus ik ga hem wel lief aankijken, of hij het voor me kan ophalen na het werk. Maar dat is morgen dus pas.
Vandaag verder weer een weinig opwindend dagje, denk ik. Straks even naar AH.. Nu heb ik blijkbaar toch nog niet zo weinig te melden dat ik hier ga vertellen wat ik moet halen... hahahahahahaha...
Nou ja, wie weet beleef ik nog wat en meld ik me later vandaag nog een keer!
hakerdehaak
Over thuis
|
24 Oktober 2010 | 17:57:12
Tja, wat doe je als je nog niet veel mag lopen en je hebt geen zin om de hele dag naar een schermpje te kijken?
Ik ga dan dus haken.. Vandaag de haaknaald veelvuldig in handen gehad, lekker een beetje freubelen.
En dan geen kleedjes enzo, maar beestjes (uiltjes, hondjes e.d.) en ben nu bezig met een speldenkussentje in de vorm van een cupcake, inclusief frosting.
Nu toch maar even aan de kant gelegd, zometeen boerenkool maken, jummieeeeeeee....
Morgen begint de gewone week weer, gelukkig.
Het weekend is begonnen!
Gistermiddag dus naar het ziekenhuis toe en mijn voet zat precies tussen wel of niet ingipsen in. We hebben er gezamenlijk voor gekozen om geen gips meer te doen. Nu kunnen de spieren weer wat aansterken. Ik heb wel moeten beloven om voorlopig nog rustig aan te doen.
Ze moesten er wel om lachen toen ik vertelde dat ik vandeweek met mijn gipspoot op een stoel stond te balanceren om gordijnen op te hangen. Mag ik nu even een paar dagen niet doen. hahaahahaha...
Het weekend weinig plannen. Beetje opruimen, de was enzo.. Is ook wel eens lekker, geen plannen.
Wat ga jij doen dit weekend?
naar het ziekenhuis
Over thuis
|
22 Oktober 2010 | 12:39:53
Zometeen stap ik op de bus naar het ziekenhuis.. Het gips om mijn rechtervoet zit nu wel erg los en ik hoop dat het er af mag.
Spannend dus weer. Schoen gaat in ieder geval mee, zodat ik niet raar lopend naar buiten hoef.. hihihi
Helemaal happy zeg!
Na lang zoeken heb ik eindelijk een boek die ik heel graag lezen wil, te pakken.
Soms vind ik het leuk om biografie-boeken te lezen, vooral als het mensen zijn die ik (van tv ofzo) ken.
Zo heb ik het boek gelezen van Richard Hammond, over zijn revalidatie na de crash.
Maar ook, en daar heb ik jaren terug al een keer over geblogd, het boek over het leven van Robbie Williams. Mensen die me een beetje kennen, zullen nu meteen roepen: Ja, natuurlijk!
Nu dwaal ik weer eens af.. Het boek waar ik het als 1e over had, is van Michael J. Fox, 'lucky man'. Hij verteld daarin over hoe hij er achter kwam dat hij de ziekte van Parkinson heeft en hoe dat zijn leven heeft veranderd.
Mezelf kennende heb ik het in een paar uur uit... hahahahahaha
Gisteren waren Joris en ik even bij ikea. Altijd leuk om daar te neuzen, kop koffie te drinken etc.
Al een poosje erger ik me gruwelijk aan de overgordijnen achter in de kamer. Wit met enorme zwarte ballen er op... Ik vond ze vanaf de 1e dag vre-se-lijk. Maar ja, er hing in ieder geval wat en 'ach, ik hang wel een keer wat anders op.' Nooit van gekomen natuurlijk maar bij ikea had ik een poosje terug hele mooie, donkerpaarse zien hangen.
Joris heeft ze gisteravond gekocht en ik ga er straks een zoompje in maken en dan hebben we iets anders hangen... joepieeeeee!
Joris is gek op koffie. Algemeen bekend, zwarte koffie en dan het liefst een espressootje. We hebben een nespresso apparaat staan maar ja, die cups zijn zo duur he. Dus ik op marktplaats kijken naar een espresso apparaat en nu hebben we er 1... Ik ga niet vertellen hoe duur, maar goedkoper dan dit kan niet!
Nu nog de workshops 'barista' en 'latte-art' en hij kan mensen versteld doen staan met een lekker en mooi bakje koffie.. 
Beetje blegh
Over thuis
|
19 Oktober 2010 | 11:59:15
Blegh!
Zo voel ik me vandaag. Gisteren iets verkeerds gegeten vermoed ik. Niet fijn in ieder geval.
Dus onder een dekentje op de bank, met een kop thee naast me...
Mocht je me kwijt zijn, ik ben diegene die zich zielig voelt op de bank.
|
|
|
|
|
